Wojciechowski po części ma rację

Józef Wojciechowski to obecnie bez cienia wątpliwości najbardziej kontrowersyjny człowiek inwestujący w polską piłkę. Nie ukrywał, że na początku nie znał się na futbolu ani trochę, ale po kilku latach nabrał niezbędnego doświadczenia i dziś jest w stanie powiedzieć w temacie dużo więcej. Właściciel Polonii Warszawa nie potrafi zbyt długo z pełną pasywnością patrzeć na poczynania zatrudnionych przez siebie ludzi. Spotyka go za to częsta krytyka - pytanie, czy za każdym razem słuszna?
W ostatnich dniach szef Czarnych Koszul pozbawił wszelkich złudzeń trenera Jose Marię Bakero. Hiszpan nie będzie pracował na zasadzie: ja prowadzę drużynę, więc będzie zawsze po mojemu. Osobiście uważam, że do pewnego stopnia trzeba w wielu przypadkach wyhamowywać autonomiczne zapędy szkoleniowców, którzy często uważają, że właściciel ma tylko dawać pieniądze, a resztą się nie interesować. Niech mi ktoś powie, w jakim innym zawodzie osoba zatrudniona w firmie może oczekiwać, aby nikt nie nadzorował i nie oceniał na bieżąco jej poczynań, by z nikim nie trzeba było niczego konsultować? Trener chciałby być panem i władcą za nie swoje pieniądze. Jeśli ktoś mu na to pozwala, proszę bardzo, ale nie jest dla mnie niczym zdrożnym, gdy dzieje się inaczej. Oczywiście w granicach zdrowego rozsądku.
Wojciechowski nie wręcza Hiszpanowi kartki ze składem. Chce natomiast, by Bakero dwa razy w tygodniu konsultował swoje decyzje z dyrektorem sportowym Pawłem Janasem, bez wątpienia mającym nieraz do przekazania poglądy samego prezesa. Skoro szkoleniowiec decyduje się na taki, a nie inny krok w danej sprawie, zapewne też potrafi przedstawić logiczne uzasadnienie, które jego pracodawca ma prawo poznać. Nie widziałbym w tym nic złego, gdyby na stanowisku dyrektora zatrudniona była osoba pełniąca taką rolę zwyczajowo, ale Janas jest przede wszystkim trenerem i naturalnym odruchem staje się myśl, że może czyhać na objęcie posady Bakero. Tworzy to nie do końca zdrowe relacje i pan deweloper powinien być tego świadom.
Uważam natomiast za bardzo interesujący pomysł, by po każdym meczu piłkarze byli oceniani przed 12-osobową grupę ekspertów dobraną przez Wojciechowskiego. Zawodnik z najniższą średnią ocen nie wystąpiłby w najbliższym spotkaniu, otrzymując niejako czerwoną kartkę. Idea ciekawa, pod jednym wszakże warunkiem - piłkarze nie mogą znać składu komisji. Wtedy żaden z jej członków nie będzie musiał zważać na to, czy zna może bliżej któregoś z zawodników, czy w przyszłości sobie czymś nie zaszkodzi i tak dalej. Wskazane, by w komisji znajdował się także sam Bakero. W jego przypadku nie trzeba robić tajemnicy.
Dlaczego oceniam wspomniane rozwiązanie jako ciekawe? Ponieważ wywierałoby nieustanną presję na poszczególnych graczy, którzy nie mogliby przejść obok meczu, bo następnym razem obserwowaliby wszystko z trybun. A po znakomitym występie trudno będzie im spocząć na laurach. Profesjonalny sportowiec musi znajdować się pod ciągłym ciśnieniem! Jeśli nie jest w stanie sobie z tym poradzić, niech zmieni zawód. W futbolu i innych dyscyplinach liczą się nie tylko umiejętności, ale również kwestie mentalne, a przez ich słabą kondycję polscy zawodnicy często przegrywają w starciach z rywalami będącymi jak najbardziej w zasięgu. Co jak co, ale presję prezes Wojciechowski zapewnia swoim pracownikom z nawiązką. Nie głaszcze ich, tylko wymaga, świetnie płaci, więc oczekuje świetnej postawy. Prosty układ.
Inna sprawa, jakie motywy kierują Wojciechowskim przy coraz większym skracaniu smyczy dla przybysza z Półwyspu Iberyjskiego. Niewykluczone, że ma po prostu dość Bakero i chce, by on sam wreszcie zrezygnował z posady, co pozwoliłoby uniknąć wypłaty sowitego odszkodowania. Nie uważam jednak, by wszystkie jego kontrowersyjne pomysły były z gruntu złe. Nie czarujmy się - wielu właścicieli i prezesów miesza się do pracy trenerów. Boss Polonii Warszawa przynajmniej jest w stanie przyznać to wprost i opisać, bez owijania w bawełnę, co już się ceni.
Przemysław Michalak

blog autora - KLIKNIJ!