Ustawienia Twojej prywatności

Strona korzysta z plików Cookies, aby zapewnić Ci maksymalny komfort korzystania z serwisu oraz jego usług oraz dostosować treści do indywidualnych potrzeb użytkowników.
Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza akceptację że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia dotyczące cookies w swojej przeglądarce.

Futbolopedia

T

Taffarel, Claudio

Claudio Andre Mergen Taffarel - brazylijski piłkarz, bramkarz. Urodził się 8 maja 1966 roku w Santa Rosa. Kariera: Sport Club Internacional (1984-1990), AC Parma (1990-1993), AC Reggiana (1993-1994), Atletico Mineiro (1994-1997), Galatasaray Stambuł (1998-2001), AC Parma (2001-2002).

Obok Gilmara często nazywany najlepszym bramkarzem w historii reprezentacji Brazylii, w barwach której rozegrał 101 meczów. Żaden inny golkiper nie wystąpił w pierwszym zespole Brazylii w większej ilości spotkań niż on.

W finałach MŚ rozegrał 18 meczów i jest pod tym względem rekordzistą wśród bramkarzy. Specjalista od bronienia rzutów karnych. W półfinale Igrzysk Olimpijskich, w 1988 roku, obronił trzy "jedenastki" wykonywane przez piłkarzy RFN. Dziesięć lat później, na tym samym etapie rozgrywek, tyle, że na MŚ, w konkursie rzutów karnych obronił dwa strzały piłkarzy Holandii. Dzięki temu to Brazylia, a nie Holandia zagrała w finale tego turnieju. W 1994 roku, w bezpośredniej batalii o Puchar Świata, w meczu z Włochami, z jedenastu metrów do brazylijskiej bramki nie trafili Roberto Baggio i Franco Baresi (strzelili nad bramką) oraz Daniele Massaro, którego strzał wybronił.

Po MŚ w 1994 roku AC Reggiana nie chciała odnowić z nim kontraktu i przez jakiś czas był bez klubu. Występował wówczas w drużynie kościelnej Reggiano Emile, gdzie najczęściej grał na pozycji napastnika. Stracił w tym czasie miejsce w reprezentacji Brazylii, do której powrócił dopiero w kwietniu 1997 roku.

Został uznany za najlepszego piłkarza finałowego meczu o Puchar UEFA, w maju 2000 roku. Nagrodę – 10 tysięcy euro – przekazał Caritasowi na rzecz biednych dzieci w Brazylii.

Jest jednym z dziewięciu bramkarzy (jedynym z Brazylii), umieszczonych przez Pelégo, na jego liście 125 najlepszych piłkarzy świata. Po zwycięskim finale - na mundialu w 1994 roku - zostawił w taksówce bagaż ze złotym medalem i pięniędzmi za zdobycie Pucharu Świata. Taksówkarz zwrócił mu zgubę. W zamian Taffarel podarował mu swoją koszulkę i czek na 1000 dolarów.

Sukcesy:
Puchar Włoch (1): 1992
Puchar Zdobywców Pucharów (1): 1993
Mistrzostwo stanu Minas Gerais (2): 1995, 1997 
Mistrzostwo Turcji (2): 1999, 2000
Puchar Turcji (2): 1999, 2000
Puchar UEFA (1): 2000.
Superpuchar Europy (1): 2000.

Mistrz świata (1): 1994.
Wicemistrz świata (1): 1998.
Copa America (2): 1989, 1997.
Wicemistrzostwo Ameryki Południowej (2): 1991 i 1995.
Srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich w Seulu, w 1988 roku.