Figueroa, Elias

Elias Figueroa - chilijski piłkarz, obrońca. Urodził się 25 października 1946 roku w Valparaiso. Uchodzi za - obok Ivana Zamorano - najwybitniejszego chilijskiego piłkarza w historii. Trzy razy brał udział w finałach mistrzostw świata, również trzy razy wybierano go najlepszym piłkarzem Ameryki Południowej (1974, 1975, 1976).

Karierę rozpoczynał w Union La Calera, w 1964 roku. W latach 1965-1966 grał w Santiago Wanderers. W 1967 roku został zawodnikiem Penarolu Montevideo (mistrzostwo Urugwaju w 1967 i 1968), skąd po czterech latach odszedł do brazylijskiego Internacionalu. W klubie z Porto Alegre występował do 1976 (mistrzostwo Brazylii w 1975 i 1976).

W następnym sezonie wrócił do ojczyzny (Palestino Santiago, mistrzostwo Chile w 1978 roku). Grał także w lidze amerykańskiej (Fort Lauderdale Strikers), a karierę kończył w słynnym Colo-Colo, w 1982 roku.

W reprezentacji Chile, w latach 1966-1982, rozegrał 70 spotkań, strzelił 2 gole. W turniejach MŚ brał udział co osiem lat - 1966, 1974, 1982 - w swym ostatnim starcie pełnił funkcję kapitana zespołu. O sportowej klasie Figueroy świadczą przydomki jakimi go obdarzano, Don Elias czy Mariscal (Marszałek). Znalazł się na liście FIFA 100.