Polonia Bytom

Polonia Bytom - polski klub piłkarski, założony w 1920 roku. Pierwszym prezesem Polonii był Edmund Grabianowski. Już w lutym 1920 roku Polonia rozegrała pierwszy mecz, jej przeciwnikiem była Pogoń Katowice. W następnych spotkaniach Polonia Bytom potykała się z zespołem TS Poniatowski (1:4) oraz z Naprzodem Lipiny. Barw Polonii wówczas bronili: Badura II, Sosna, Kandziora, Winkler, Osadnik, Bambinek, Młynek, Pytlik, Szmatloch I, Szmatloch II, Badura I. Potem był jeszcze remis z drużyną "Royal Oxford", w której grali angielscy żołnierze, stacjonujący na Śląsku w czasie plebiscytu. Pierwsze zwycięstwo bytomska Polonia odniosła zaś w styczniu 1921 roku. Wygrała 5:3 z drużyną "13" Sosnowiec. Po III Powstaniu Śląskim i podziale Górnego Śląska, w końcu 1922 roku - z powodów politycznych - Polonia Bytom została zlikwidowana przez Niemców. Działacze i zawodnicy w większości trafili do Miechowickiego Klubu Sportowego, który powstał w 1926 roku.

W maju 1945, klub posługujący się nazwą Polonia, założyli w Bytomiu uchodźcy ze Lwowa, nawiązując do tradycji i barw Pogoni Lwów. 17 maja 1945 roku Polonia Bytom rozegrała po wojnie pierwszy oficjalny mecz. Wygrała na wyjeździe 3:2 z Wartą Poznań.

Największe sukcesy Polonia odnosiła w latach pięćdziesiętych i sześćdziesiątych XX wieku. W 1954 i 1962 roku sięgnęła po mistrzostwo Polski, a w sezonie 1964-1965 po Puchar Rappana (odpowiednik dzisiejszego Pucharu Intertoto). Drużyna z Bytomia była też trzy razy w finale Pucharu Polski, jednak nigdy nie udało się jej zdobyć tego trofeum. Ponadto Polonia, jako pierwszy polski klub, awansowała w sezonie 1962-1963 do II rundy (wtedy była to 1/8 finału) Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (PEMK).

7 lipca 1997 roku - z inicjatywy władz miasta i szefów Bytomskiej Spółki Węglowej - doszło do połączenia sekcji piłkarskich Polonii i lokalnego rywala – Szombierek. Na bazie tych dwóch utytułowanych klubów miał powstać jeden silny. Niestety, wewnątrz władz nowego tworu szybko doszło do konfliktów i 30 listopada 1998 roku fuzja dobiegła końca.

22 czerwca 2005 roku drużyna awansowała do II ligi, po wygranych barażach ze Szczakowianką Jaworzno. W sezonie 2005-2006 Polonia utrzymała się na zapleczu ekstraklasy dzięki zwycięskim barażom z Unią Janikowo. W meczu wyjazdowym zespół ten bezbramkowo zremisował, a w meczu w Bytomiu wygrał 1:0, po golu Andrzeja Rybskiego. Mimo przegranych baraży Unia Janikowo i tak została w II lidze, bowiem z powodu kłopotów finansowych z gry w tej klasie rozgrywkowej zrezygnowała Kania Gostyń, która awansowała z trzeciej ligi.

Przed rozpoczęciem sezonu 2006-2007 trenerem Polonii został Dariusz Fornalak, który miał za cel utrzymać zespół w drugiej lidze, bez konieczności rozgrywania baraży. Początek sezonu nie zwiastował niczego wielkiego, dopiero po wyjazdowym zwycięstwie 5:0 nad Stalą Stalowa Wola w drużynie coś drgnęło. Polonia z miesiąca na miesiąc grała coraz lepiej.

Gdy po rundzie jesiennej z drużyny odeszło kilku kluczowych zawodników (m.in. Jacek Broniewicz do Polonii Warszawa oraz Adrian Pajączkowski do Śląska Wrocław), wielu sądziło, że nie ma najmniejszych szans na to, aby nękany problemami finansowymi i organizacyjnymi klub mógł włączyć się do walki o awans do Orange Ekstraklasy, choć po rundzie jesiennej Polonia zajmowała czwarte miejsce w drugoligowej tabeli. Stało się jednak inaczej. Wiosna należała do Polonii, która 3 czerwca, po wygraniu 3:2 z Piastem Gliwice, awansowała po 21 latach do ekstraklasy.

Sukcesy:
Mistrzostwo Polski (2): 1954, 1962.
Wicemistrzostwo Polski (4): 1952, 1958, 1959, 1961.
Trzecie miejsce w ekstraklasie (2): 1966, 1969.
Finał Pucharu Polski (3): 1964, 1973, 1977.
Puchar Karla Rappana (1): 1965.
Finał Pucharu Karla Rappana (1): 1964.
Puchar Ameryki (Interligi): 1965.