Rocco, Nereo

Nereo Rocco - włoski piłkarz, potem trener. Urodził się 20 maja 1912 roku w Trieście, zmarł 20 lutego 1979 roku. Jeden z bardziej utytułowanych włoskich trenerów piłkarskich. Jako jeden z pierwszych szkoleniowców stosował catenaccio.

Występował jako skrzydłowy w takich klubach jak: Triestina, Napoli i Padova. W czasie 11 sezonów rozegrał 287 spotkań w Serie A, strzelił 69 bramek. Zaliczył również jeden występ w reprezentacji Włoch.

W roku 1947 roku Rocco zadebiutował jako trener, objął zespół Triestiny. Po czterech latach przeniósł się do Treviso, później powrócił do Triestu. W 1953 roku został trenerem Padovy, z którą awansował do Serie A. W sezonie 1957-1958 zajął z tym klubem trzecie miejsce w Serie A co jest do tej pory największym osiągnięciem tego klubu w historii.

W 1961 roku został trenerem A.C. Milan. Wygrał z nim mistrzostwo Włoch i Puchar Europy. Jako trener mediolańskiego zespołu pracował w latach 1961-1963, 1967-1972 oraz 1973-1974. W międzyczasie zaliczył staż trenerski w Torino i Fiorentinie. Po powrocie do Mediolanu zdobył kolejne mistrzostwo, Puchar Europy, Puchar Interkontynentalny, Puchar Włoch i dwa Puchary Zdobywców Pucharów. Karierę trenerską zakończył w 1974 roku. W 1977 roku piastował stanowisko dyrektora technicznego Milanu.

Zmarł 20 lutego 1979 roku w Trieście. 18 października 1992 roku nowo wybudowany stadion w tym mieście otrzymał jego imię. Rocco był znany we Włoszech jako El Paròn (w lokalnym dialekcie "Mistrz"), często w publicznych wypowiedziach używał dialektu triesteńskiego.