Zdrój Ciechocinek

Zdrój Ciechocinek - zorganizowane życie sportowe w Ciechocinku, w największym uzdrowisku nizinnym rozpoczęło się w 1922 roku, kiedy to utworzono Harcerski Klub Sportowy. Po dwóch latach został przemianowany na Ciechociński Klub Sportowy Zdrój. Pierwszym prezesem Zdroju był Stanisław Tomaszewski, a pierwszą sekcją skupiającą najwięcej zawodników, była sekcja piłki nożnej. Wkrótce powstały inne sekcje: palanta, lekkoatletyka, kolarska, tenisa ziemnego, pływania.

W tym czasie Zdrój jako klub robotniczy nie korzystał z subwencji. Sprzęt i stroje zawodnicy kupowali za swoje pieniądze. Również sami opłacali wyjazdy do innych miast. Jedno z pierwszych spotkań międzymiastowych w całym regionie kujawsko-dobrzyńskim rozegrano w Rypinie. W 1924 roku zmierzyły się dwie drużyny z regionu, tamtejszy Lech i Zdrój.

W pierwszej połowie lat dwudziestych dla sportowców i kuracjuszy urządzono w Parku Zdrojowym siedem kortów tenisowych, kręgielnię i place do krykieta. Na placu sportowym (o pow. 20 ha) pomiędzy tężniami corocznie odbywały się wyścigi konne, mecze piłki nożnej, zawody lekkoatletyczne oraz pokazy samolotowe. Ciechocinek był w tym okresie areną wielu konkursów jeździeckich. Z ważniejszych zawodów, jakie tu się odbyły, wymienić należy zmagania czołówki polskich jeźdźców w lipcu 1928 roku. Na kortach w Ciechocinku grała w okresie międzywojennym wicemistrzyni Wimbledonu, Jadwiga Jędrzejewska.

Oddanie do użytku w 1932 roku dużego, otwartego basenu między tężniami, a później basenów krytych sprawiło, że sekcja pływania zawsze była mocną stroną Zdroju. Rok później na terenach przylegających do basenu zbudowano stadion sportowy. Obok CKS Zdrój, drugim klubem sportowym Ciechocinka, było działające w środowisku żydowskim Towarzystwo Gimnastyczno-Sportowe Makabi. W okresie międzywojennym w Ciechocinku istniały również zajmujące się sportem paramilitarne organizacje: Związek Strzelecki i Towarzystwo Gimnastyczne Sokół, które liczyły w 1937 roku odpowiednio 141 i 76 członków. Należy podkreślić, że wspólnie z Komisją Zdrojową, obok pokazów gimnastycznych, Sokół organizował zawody bokserskie (w sali teatralnej), a także turnieje tenisa stołowego (we własnej świetlicy).

W okresie okupacji w Ciechocinku nie istniało żadne życie sportowe. Uzdrowisko zostało zamienione na szpital dla niemieckich żołnierzy rannych na frontach II wojny światowej. Najaktywniejsi działacze przedwojennego Zdroju to m.in. Wacław Sawicki, Bronisław Godziemski, Eugeniusz Andryszewski, Janusz Paprocki, Jan Hibner, Stefan Przybysz, Jan Janowczyk i inni.

Reaktywowana po 1945 roku działalność sportowa zaowocowała powstaniem trzech kół sportowych Siła, Zryw i Gwardia, które potem połączyły się w Klub Sportowy. Doszło do tego na przełomie 1947-1948 roku. Jako pierwszy funkcję powojennego prezesa Zdroju pełnił Wiesław Joachimowicz. Aktywnie działali też wymienieni wcześniej działacze. Ponadto dołączyli do nich Stanisław Kenig, Józef Zieliński, Józef Lotko i inni.

Odbywały się zajęcia sekcji piłki nożnej, lekkiej atletyki, tenisa ziemnego i szachów. Ogrom strat, jakie poniósł ciechociński sport z rąk niemieckiego okupanta podczas II wojny światowej, wymownie ilustruje fakt, że pierwsza w tym okresie drużyna piłkarska składała się wyłącznie z juniorów. Pierwszy zespół po wyzwoleniu utworzyli: Andrzej Urbanowicz, Zdzisław Dzwonkiewicz, Edward Kłos, Krzysztof Ochociński, Stefan Lewandowski, Bartłomiej Kuźnik, Roman Wyborski, Józef Dzięgielewski, Roman Chojnacki, Stanisław Lewandowski, Waldemar Kapes, Henryk Rybczyński, Zdzisław Zarębski i Janusz Świątkiewicz. Klub wspierały finansowo: Państwowy Zakład Uzdrowiskowy oraz Warzelnia Soli, która była podporządkowana przemysłowi chemicznemu. Stąd też w okresie zmian w polskim sporcie na początku lat pięćdziesiątych Zdrój, należący do Zrzeszenia Sportowego Unia, przyjął nazwę macierzystej federacji i przejściowo w Ciechocinku istniał klub o nazwie Unia Ciechocinek.

Powrót do tradycyjnej nazwy nastąpił w 1957 roku. Był to główny punkt Walnego zebrania. Wniosek podpisali: Józef Zieliński, Józef Lotko, Zygmunt Olejnik, Jan Janowczyk, Marian Smenda, Wacław Przybysz, Karol Borkowski, Stanisław Kenig, Mścisław Tommee, Zdzisław Wolny, Stefan Bratkowski, Tadeusz Sawicz, Stanisław Tomaszewski, Józef Nadolski, Zbigniew Domagała, Adam Jędrzejewski i Adam Różański. Działały w tym czasie sekcje: piłki nożnej, lekkiej atletyki, tenisa stołowego i ziemnego, szachów, pływania, boksu oraz podnoszenia ciężarów. W latach 1957-1959 prezesem klubu był Józef Zieliński, w okresie 1959-1977 Józef Lotko i Janusz Smoliński.

Pierwszym sporym sukcesem Zdroju było zdobycie mistrzostwa A-klasy i awans do ligi wojewódzkiej. Najlepszym zawodnikiem Zdroju (1962) był wówczas Marek Ochociński, który niebawem zasilił pierwszoligową Polonię Bydgoszcz. W sezonie 1966-1967 piłkarze Zdroju byli rewelacją rozgrywek ligi wojewódzkiej. Mieli wielką szansę awansu do trzeciej ligi, jednak na finiszu rozgrywek zostali wyprzedzeni przez toruńskiego Pomorzanina. Wicemistrzostwo województwa bydgoskiego było jednak dużym osiągnięciem Zdroju. Jego autorami byli m.in. Tadeusz Bykowski, Stanisław Wicher, Stanisław Mincer, Zbigniew Flak, Roman Zuchowski, Jerzy Tomaszewski, Ryszard Skolasiński, Gerard Stabla, Walter Sitko, Czesław Jaroszewicz, Walenty Świtlik.

Merytorycznie i finansowo klub wspierany był kolejno przez: PPUC, Urząd Miejski, Komisję Zdrojową oraz poszczególne branżowe związki zawodowe. Około 300 zawodników, od młodzików po seniorów, zrzeszonych było w nieistniejących już sekcjach: lekkoatletyki, szachów, boksu, tenisa stołowego i ziemnego, kulturystyki (przekształconej później w sekcję podnoszenia ciężarów), kolarstwa oraz hokeja na trawie.

W latach sześćdziesiątych trwał rozwój klubu, powstały sekcje siatkówki i kolarska. Ciechocinek często wybierany był na miejsce zawodów o randze ogólnopolskiej, m.in. w kolarstwie. Lata siedemdziesiąte przyniosły powstanie jeszcze jednej sekcji, a mianowicie hokeja na trawie. Wydarzenia lat 1980-1981 nie pozostały bez ujemnego wpływu na sytuację klubu. Pozbawiony dotacji Zdrój stanął na krawędzi bankructwa. Nie było za co utrzymać poszczególnych sekcji sportowych. Zawieszono (bądź rozwiązano) sekcję tenisa ziemnego, podnoszenia ciężarów i kolarstwa. Likwidacja zwłaszcza tej ostatniej, która dochowała się zawodnika o europejskiej renomie - Henryka Santysiaka (uczestnika Wyścigu Pokoju i reprezentanta Polski w mistrzostwach świata), była wielką i trudną do powetowania stratą. Niepewne były losy innych sekcji. Blisko sześćdziesięcioletni dorobek klubu przestał być pomnażany.

Od końca lat osiemdziesiątych w Zdroju, po okresie załamania, sportowe życie zaczęło się odradzać. Ciechocinek znowu stał się miejscem ogólnopolskich imprez. Drugoligowe ostrogi zdobyli laskarze. Piłkarze zaś zanotowali największy sukces w tej dyscyplinie w historii ciechocińskiego sportu, uzyskali awans do trzeciej ligi. Rekonstrukcja Zdroju to zasługa grona wieloletnich działaczy ówczesnego prezesa Ryszarda Raszkiewicza oraz m.in. Zbigniewa Skorwidera, Jerzego Banasiaka, Janusza Zimnego, Zdzisława Komosińskiego i innych wymienionych już wcześniej entuzjastów sportu.

W sezonie 1983-1984, po zaciętej rywalizacji z drużyną Kujawiaka Włocławek, piłkarze Zdroju zajęli pierwsze miejsce w lidze konińsko-włocławskiej. Barw tego klubu w tym czasie bronili: Marek Dobrzański, Feliks Kosiński i Adam Kozłowski (bramkarze); Władysław Bonowicz, Andrzej Magnuszewski, Leszek Kwaśniewski, Ryszard Majchrzak, Tomasz Pyzdrowski (obrońcy); Marek Jaszczak, Piotr Bylicki, Ireneusz Deręgowski, Marek Zarębski, Andrzej Puchalski, Krzysztof Koprowski, Ryszard Polatowski, Piotr Wojnowski, Jerzy Bożyk, Andrzej Krause i Dariusz Koprowski (rozgrywający i napastnicy). Trenerami zespołu byli: Brunon Szynkiewicz, Grzegorz Adamczyk, kierownikiem sekcji Stefan Jaszczak, a lekarzem i oddanym działaczem Ludwik Włodarczyk.

Co prawda pobyt w trzeciej lidze trwał tylko jeden sezon, ale było to bez wątpienia wielkie wydarzenie w mieście. Co tydzień na kameralnym stadionie między tężniami zasiadał komplet publiczności. Mecze w Ciechocinku z zespołami z Warszawy, Łodzi, Płocka czy Bełchatowa na długo pozostaną w pamięci tamtejszych kibiców. Po spadku z trzeciej ligi zespół występował przez następne lata w lidze konińsko-włocławskiej, a od 1995 roku drużyna występuje w czwartej lidze centralnej, w grupie północnej, rywalizując z drużynami woj. kujawsko-pomorskiego, wielkopolskiego i mazowieckiego.

Sprzyjające warunki i renoma uzdrowiska decydowały, że Ciechocinek często był gospodarzem imprez sportowych o zasięgu ogólnopolskim, a czasem międzynarodowym. Organizowano wyścigi kolarskie, zawody pływackie, sparingowe mecze z drużynami ekstraklasy, jak np. z okazji 50-lecia klubu z Lechem Poznań, czy w latach dziewięćdziesiątych z Orłami Górskiego, Zawiszą Bydgoszcz, Legią Warszawa i Żalgirisem Wilno.

Napastnik CKS Zdrój Jerzy Bożyk, grający w klubie w latach 1981-1995, został wybrany piłkarzem XX-lecia województwa włocławskiego. Ze Zdroju wywodził się kapitan pierwszoligowego - w sezonie 1990-1991 - Zawiszy Bydgoszcz, Adam Kwaśniewski, a na stadionie między tężniami doświadczenie zdobywało wielu zawodników występujących później w renomowanych klubach na terenie całego kraju.

Prezesem klubu, w latach 1992-1998, był Wojciech Wesołowski. W latach 1998-2000 funkcję pełnił Szczepan Bajerski. Następnie, od 2000 do 2002 roku, prezesem był Janusz Zimny. W 2003 roku na stanowisku tym zasiadali, najpierw Władysław Koc, a później Jerzy Tomaszewski. Obecnie prezesem klubu jest Włodzimierz Bartoszek.

Sukcesy krajowe:
- mistrzostwo czwartej ligi, grupa konińsko-włocławska (1): 1984.
- mistrzostwo czwartej ligi, grupa kujawsko-pomorska (1): 2005.
- ilość sezonów z rzędu w trzeciej lidze: 3.

- największy rywal: Jagielonka Nieszawa.